Vandaag Gedichtendag. Voor Knack was dat gisteren al de aanleiding om zes namen van nieuw dichttalent op hun website te posten. Toeval oh toeval, ook mijn naam prijkt in het lijstje…

Prinses mocht in oktober voorlezen op het Stoutste Dromen festival. Omdat ze een uur de tijd kreeg, schakelde ze mij in. Samen brachten we een poëziedialoog. Kort gezegd, bij die dialogen bepaalt een muntstuk wie het eerste gedicht leest, vervolgens pikken we om en om op elkaars gedichten in. Anders dan anders kozen we nu niet uit ons volledige oeuvre. We beperkten ons tot poëzie die aansloot op het thema van het festival. Van twee van de ‘stoute’ gedichten die ik toen las, vindt u een audiofragment op het internet. En wel van luisterrijk en van zo ligt zij te wachten.

kijk nu de vogels
- hun eten en drank vol zout -
ze vliegen niet weg.

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft}

Je kent dat dan. Je bent met een hele groep en iedereen wil zijn zegje doen en dan ligt die dwars en dan die en voor er iets beslist wordt, kan dat al niet meer en kan dit al niet meer. Het had niet veel gescheeld of we hadden kunnen thuisblijven. Ze moeten niet denken dat ik het hen ooit zou hebben vergeven. Ik denk er nog niet aan.
Na veel vijven en zessen hebben we toch nog iets gevonden, voor 55 euro per persoon. Dat is nog veel geld voor een hele avond, dat vind ik toch, zeker als je weet wat we maar krijgen. Drie of vier gangen, drie geloof ik.
De drank is inbegrepen, dat moet ik wel zeggen, maar ook maar tot twee uur. En dan is het nog het gebruikelijke, geen whisky, cognac of ander fancy stuff, daar moet je voor bijbetalen. Maar frisdrank, water, bier en schuimwijn, dat zit er wel bij.
Het is nog goed dat het schuimwijn is, want ik ben niet zo aan champagne, dat moet ik eerlijk zeggen. Dat daar zo gewichtig om wordt gedaan, ik snap dat niet, echt niet. Dat is allemaal ontzettend overroepen. In de achttiende eeuw waren Duitse moezelwijnen het van het. Ik zweer het je, champagne, dat werd helemaal niet gedronken. Die mensen uit de achttiende eeuw kenden er tenminste nog wat van.
Waarom moet dat allemaal veranderen? Vertel me dat eens.
Dat is al net hetzelfde als met vis. Weet je wat we krijgen als hoofgerecht, daar voor ons 55 euro? Zalm. Je zou daar toch van achterover vallen. Ik vind dat zo ordinair, zalm, dat zie je tegenwoordig overal.
Met oudjaar wil ik wel eens iets speciaal, nu ga ik weeral zalm moeten eten. Ik zie daar echt tegen op. Zalm was vroeger zo exclusief, dan was dat nog een feest als je dat ergens op je bord kreeg, nu betaal je je blauw aan kabeljauw.
Kabeljauw, dat was vroeger de vis van de arme mensen. Mijn mama kocht dat niet veel: “Ah ja, kabeljauw,” zei ze, “dat is voor degenen die ook eens vis willen eten.” Zo zei ze dat. En ze had gelijk, ze had overschot van gelijk. Ze zou nu hetzelfde zeggen over zalm.
Nee, ik ben daar echt en echt en compleet tegen, tegen al die modegrillen, weet je dat? Maar ja, als je met een hele groep bent, heb je het niet voor het kiezen. Dan mag je nog blij zijn als je nog net op tijd iets vindt. En voor 55 euro mag ik eigenlijk niet klagen, of wel?

{David Troch}

U vindt desgewenst zowat elke week een ultrakortverhaal in uw postbus. Stuur ‘tart mij’ naar info@davidtroch.be

op feestdagen lopen wij niet.
onze benen strekken wij uit
onder een tafel waar wij niet
 
goed van worden. gek zijn wij
allerminst, overvloedigheid
willen wij ons niet ontzeggen.
 
soms hebben wij onze buik vol
van dat malen. toch nemen wij
ons straks weer het beste voor.

(c) David Troch

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft}

“You want picture with Jesus?” Ik spring voor de voeten van Japanners, Amerikanen, lammen en blinden. Sommigen schrikken zodanig dat ze wegrennen. Ik ren hen niet achterna. Jezus rent niet. Jezus schrijdt. Jezus wandelt langzaam, waardig, als een wijze. Een wijze weet dat het tijdverlies is om angsthazen alsnog te overtuigen dat een foto met Jezus een ticket naar een hemels hiernamaals betekent.
Ik heb niets met tijdverlies. Mijn rol als Jezus moet geld opbrengen. Veel geld als het even kan. En dat doet het. Hier op het Sint-Pietersplein loopt voldoende volk rond dat zich naast mij en met de basiliek op de achtergrond vereeuwigd wil zien. Als ze geen foto van de paus weten te bemachtigen, hebben ze tenminste iets dat de moeite waard is om straks aan familie en vrienden te tonen.
Vandaag houdt de paus audiëntie. Dat betekent drukte, gedrum om een ticketje en gelovigen die zo opgewonden zijn dat ze het aardse uit het oog verliezen. Een droomscenario. Voor het overige ben ik geen fan van al dat gedoe op woensdag, maar Jezus weet zich aan alle omstandigheden aan te passen.
Ik kijk wat rond, zoek de beste slachtoffers en stap uiteindelijk op een vijftal bejaarden af. Ik stel mijn vraag: “You want picture with Jesus?” Zelfs hardhorige bejaarden die geen woord Engels spreken verstaan dat.
De vijf lachen schamper, schudden hun hoofd en gaan een eindje bij me vandaan staan. De twee mannen in het gezelschap stooten elkaar aan, wijzen naar me en zeggen in wat voor taal dan ook dat ik verbazend veel gelijkenissen met de zoon van God vertoon. Ze wenken me, gebaren dat ik links van de drie vrouwen moet staan. De vrouwen doen niet de minste moeite om te protesteren. Ook zij hebben er schik in als de mannen foto na foto maken. Dan komt er één van hen bij staan. Dan wil een man en een vrouw met mij alleen op de foto. Als ze het welletjes vinden, haalt één van de mannen zijn portefuille uit zijn achterzak en diept er een briefje van vijf euro uit.
Ik bedank hem niet. Ik zegen hem. Zo rijkelijk beloont niet iedereen me. Meestal moet ik tevreden zijn met wat munstukken die in der haast uit een broekzak worden opgediept.
De oogst stop ik in de buidel die rond mijn middel hangt. Ik wandel weg in de tegenovergestelde richting van waar het vijftal bejaarden naartoe gaat. Ik weet dat er zo meteen één van mijn apostelen tegen de bejaarde man opbotst, zich snel excuseert en onze oogst aanzienlijk groter maakt. Wees er maar zeker van dat er in Vaticaanstad elke dag in heel wat talen wordt gevloekt.

{David Troch}

U vindt desgewenst zowat elke week een ultrakortverhaal in uw postbus. Stuur ‘tart mij’ naar info@davidtroch.be

Even snel naar het postkantoor. Niet dus. Je belandt in een file. Wegwerkzaamheden. Je haalt een drietal gedichten uit je jaszak en puzzelt wat. Na een half uur bereik je pas het postkantoor. Op een bord staat in net handschrift: Houdt u niet van wachten? Daaronder de piekmomenten en de uren dat het kalm is. Voor die kalmte ben je een kwartier te vroeg. Er staan veertien wachtenden voor je. Als het eindelijk je beurt is en je een exemplaar van het vierde nummer van Kluger Hans afgeeft, barst de loketbediende in een spontane lachbui uit. De dame zwaait met het tijdschrift en toont de cover aan haar collega’s. “Is dit een kunsttijdschrift,” vraagt ze. “Nee, een literair tijdschrift,” zeg ik. “Dat kon ook,” zegt ze. De dame wenst een abonnement. U mag haar voorbeeld volgen. Al mag u ook een los exemplaar van het vierde nummer bestellen. Alle informatie op de website van Kluger Hans.

Het vierde papieren nummer van Kluger Hans is een kerstspecial met een wel erg opmerkelijke cover… Waarom verrast u uw familie en vrienden er niet mee? Als u hen voor 31 december een abonnement op Kluger Hans cadeau doet, bespaart u 7 euro:

1. Stuur een mail naar marie@klugerhans.net met als onderwerp ‘kerstcadeau’. In de mail schrijft u uw eigen naam en de naam en het adres van de persoon aan wie u het abonnement schenkt.

2. Stort op het rekeningnummer 18 euro (voor een abonnement in België) of 22 euro (voor een abonnement in Nederland).

Voor overschrijvingen uit België: Fortis Gent, 001-5750704-38
Voor overschrijvingen uit het buitenland: Fortis Gent, BE24001575070438 (IBAN), GEBABEBB (BIC + Swift)

In de mededeling vermeldt u: ‘kerstcadeau voor voornaam + naam’

3. Zodra uw mail en de storting ons heeft bereikt, ontvangt u een bevestigingsmail.

4. De persoon aan wie u het abonnement schenkt, ontvangt de eerste week van januari ons kerstnummer met uw groeten.

Na Zuiderzinnen schenkt Erik Vlaminck prinses en mij op tram 8 een exemplaar van Meer brieven van Dikke Freddy. Sindsdien liep ik de auteur enkele keren tegen het lijf in de straat waar ik werk. (U hoeft niet te weten wat hij daar te zoeken heeft. U hoeft niet te weten waar ik werk.) De laatste keer was Vlaminck net terug van Canada. Onderzoek voor zijn boek. Dat doet de man meer. Zo heb ik mij laten vertellen dat hij een tijdje als dakloze heeft geleefd. Geen idee of het was om het personage Dikke Freddy te voeden. De kans bestaat. De verzameling brieven, die eerder in het tijdschrift Alert verschenen, komen immers bijzonder levensecht over.  Om niet te zeggen: ze lezen als de betere roman. Wat mij mijn een volgende bibliotheekbezoek op zoek zal doen gaan naar meer van Vlaminck. Ja, ik beken, ik las nooit eerder wat van de man. Dat is wellicht een grotere schande dan het feit dat ik nog nooit wat las van Dan Brown.

Vrijdagavond. Muizen. Barwoutswaerder parkeert zijn auto en wandelt naar de parochiezaal Rerum Novarum. Een muziekquiz, daar heb je schrijfgerief voor nodig. Barwoutswaerder wandelt weer naar zijn auto. Drie pennen, dat moet volstaan. 55 ploegen van vier personen. Dat betekent een hoge drankconsumptie. In de zesde en laatste stop de band vraag uit de themaronde brullen 220 kelen ‘Daar in dat kleine café aan de haven’.

Even later overloopt de presentator de eindstand. Radio Arme Klara wint de quiz ten voordele van een project in Tanzania en ontvangt een doos Melocakes. Het was eeuwen geleden dat Barwoutswaerder zijn tanden nog eens in negerinnentetten zette.

Een korte nacht. Barwoutswaerder en de wonderlijke jongedame gaan op pad. Na heel wat omzwervingen belanden ze in cultuurkapel De Schaduw in Ardooie. Reinout Verbeke verwelkomt. Ann Meskens leidt in. Peter Holvoet-Hansen eert Simon Vinkenoog op weergaloze wijze, zoals hij dat al eerder op het Felix Poetry festival deed. Johan Vandenbroucke interviewt, kort, bondig, zoals het hoort. Joris Denoo verklaart tijdens zo’n interview zijn vele gedaantes. Bert Ostyn laat Absynthe Minded thuis. Sylvie Marie haar hart klopt onstuimig voor de prima thuismatch. Mark Van Tongele sluit af. Bert Ostyn stuurt iedereen de nacht in met Envoi.