431. You want picture with Jesus?

{eventuele overeenkomsten tussen fictie(ve personages) en non-fictie(ve personen) zijn slechts de speling van een droevig lot en een heleboel toevalligheden die de auteur niet in de schrijvershand heeft}

“You want picture with Jesus?” Ik spring voor de voeten van Japanners, Amerikanen, lammen en blinden. Sommigen schrikken zodanig dat ze wegrennen. Ik ren hen niet achterna. Jezus rent niet. Jezus schrijdt. Jezus wandelt langzaam, waardig, als een wijze. Een wijze weet dat het tijdverlies is om angsthazen alsnog te overtuigen dat een foto met Jezus een ticket naar een hemels hiernamaals betekent.
Ik heb niets met tijdverlies. Mijn rol als Jezus moet geld opbrengen. Veel geld als het even kan. En dat doet het. Hier op het Sint-Pietersplein loopt voldoende volk rond dat zich naast mij en met de basiliek op de achtergrond vereeuwigd wil zien. Als ze geen foto van de paus weten te bemachtigen, hebben ze tenminste iets dat de moeite waard is om straks aan familie en vrienden te tonen.
Vandaag houdt de paus audiëntie. Dat betekent drukte, gedrum om een ticketje en gelovigen die zo opgewonden zijn dat ze het aardse uit het oog verliezen. Een droomscenario. Voor het overige ben ik geen fan van al dat gedoe op woensdag, maar Jezus weet zich aan alle omstandigheden aan te passen.
Ik kijk wat rond, zoek de beste slachtoffers en stap uiteindelijk op een vijftal bejaarden af. Ik stel mijn vraag: “You want picture with Jesus?” Zelfs hardhorige bejaarden die geen woord Engels spreken verstaan dat.
De vijf lachen schamper, schudden hun hoofd en gaan een eindje bij me vandaan staan. De twee mannen in het gezelschap stooten elkaar aan, wijzen naar me en zeggen in wat voor taal dan ook dat ik verbazend veel gelijkenissen met de zoon van God vertoon. Ze wenken me, gebaren dat ik links van de drie vrouwen moet staan. De vrouwen doen niet de minste moeite om te protesteren. Ook zij hebben er schik in als de mannen foto na foto maken. Dan komt er één van hen bij staan. Dan wil een man en een vrouw met mij alleen op de foto. Als ze het welletjes vinden, haalt één van de mannen zijn portefuille uit zijn achterzak en diept er een briefje van vijf euro uit.
Ik bedank hem niet. Ik zegen hem. Zo rijkelijk beloont niet iedereen me. Meestal moet ik tevreden zijn met wat munstukken die in der haast uit een broekzak worden opgediept.
De oogst stop ik in de buidel die rond mijn middel hangt. Ik wandel weg in de tegenovergestelde richting van waar het vijftal bejaarden naartoe gaat. Ik weet dat er zo meteen één van mijn apostelen tegen de bejaarde man opbotst, zich snel excuseert en onze oogst aanzienlijk groter maakt. Wees er maar zeker van dat er in Vaticaanstad elke dag in heel wat talen wordt gevloekt.

{David Troch}

U vindt desgewenst zowat elke week een ultrakortverhaal in uw postbus. Stuur ‘tart mij’ naar info@davidtroch.be

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in ultrakort. Bookmark de permalink .

Een reactie op 431. You want picture with Jesus?

  1. ShortzMag zegt:

    Ja, leuk geschreven David! Vooral die vergelijking met Jezus is veelzeggend. Alleen ULTRA-kort is het niet natuurlijk…. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s