438. Blitse urinoirs

Uitgang na de vertoning. Ik ga onder het neonverlichte bord door en kom in een gelijkaardige ruimte terecht als die waar ik net buiten stapte. Gelijkaardig is niet helemaal hetzelfde.
In deze ruimte geen stoelen waarin je heerlijk achteruit zakt om naar een 3D-film met een flinterdunne verhaallijn te kijken. Geen popcorngeknetter waardoor je die ene scene waarin er zowaar toch even iets van een goede dialoog scheen door te schemeren niet helemaal begrepen hebt. Nee, de stoelen zijn hier vervangen door urinoirs, en niet zomaar urinoirs met een stom vliegje dat je moet helpen bij het mikken.
De urinoirs hier zien er blits uit, ze hebben iets weg van een flipperkast. Vlak boven de pispotten flikkeren allerlei lichtjes en uit piepkleine luidsprekers komt een metalen geluid. Ik lijk wel in een speelhal met computerspelletjes uit de jaren tachtig verzeild geraakt.
Ik loop wat rond en stap dan wat dichter op een pispot toe om de zin in geeloranje led-letters te kunnen lezen die in schokjes van rechts naar links beweegt. Breng een muntstuk in. Rechts onderaan merk ik inderdaad een gleuf op. Ik tast in mijn broekzak en zoek en vind een muntstuk van twee euro. Behoorlijk wat voor een spelletje dat ik niet ken, maar ik schuif het muntstuk toch maar in de gleuf. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn gierigheid.
Het pisspel komt kreunend en piepend tot leven als was het al een paar jaar buiten dienst. Het deksel van het urinoir
Juist, dat ben ik nog vergeten te vertellen, alle urinoirs zijn met een deksel bedekt, niet zo’n deksel dat je even snel met een pink naar boven doet, nee, in deze deksels is geen enkele beweging te krijgen. Ik heb er aan verschillende staan wrikken en duwen tot ik, ergens in het midden van de zaal, de boodschap van de muntstukken heb gelezen.
Goed, nadat ik de twee euro in de gleuf heb laten vallen, schuift het deksel van het urinoir dus weg en komt er een Coca Cola beker tevoorschijn ter grootte van de large versie die je in een fastfoodketen krijgt als je reuzenhonger hebt. Instinctief weet ik wat de bedoeling is en ik rits mijn broek open, haal hem tevoorschijn, richt en begin te plassen.
Ik zie mijn score pijlsnel de hoogte in schieten, maar de waanzinnige high score van 9.246.388 punten is nog ver weg. Alhoewel, waanzinnig, ik sta nog geen vijf seconden te plassen of ik zit al aan 2.146.975 punten. Een snelle rekensom en ik weet dat ik het nog iets langer dan vijftien seconden moet proberen uit te houden. Dat moet lukken.
Exact bij 6.500.000 punten is mijn beker tot de rand gevuld. Ik blijf pissen. Toch gutst mijn urine niet over de rand van de beker. Er moet onderaan de beker een buisje of wat dan ook zitten waardoor mijn urine ergens in de machine verdwijnt. Vernuftig.
Blijkbaar krijg ik vanaf nu bonuspunten of iets dergelijks, want mijn score loopt nu wel heel snel op. De high score van die prutser ben ik ondertussen allang gepasseerd en ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik op moet houden. Als mijn score op 15 miljard staat, slaagt het ding plots tilt en schuift het deksel bliksemsnel dicht. Gelukkig dat ik niet de gewoonte heb om hem op de rand van het urinoir te laten rusten.

{David Troch}

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s