driehonderdvijftigste ‘geen goede dag’

dat het geen goede dag voor mario
de dorpsgek die met wijd opengesperde ogen
tussen de lakens ligt en staart naar de lichtgevende
sterren op het plafond en woelt en woelt en woelt
en de slaap maar niet vat.

de gedachten van mario malen
en de gedachten van mario herkauwen de dag,
de bakker, de slager, de stofvod, de deurbel,
de stripfiguren onder de matras en jezus
aan zijn kruis aan de muur

en alles wat er die avond na de pistolets
met schelletjes hesp en boerenpaté nog is gebeurd.

het serpent van een moeder stelde
zoals altijd als oom jules en tante trees
op bezoek komen voor een kaartje te leggen

en zoals altijd protesteerde tante trees,
want ze wint nooit eens, dus opperde tante
dat mario toch een keertje in haar plaats,
maar daar moest dat serpent van een moeder
niet van weten.

en in haar huis is haar wil wet.

dus zodra er een volle thermoskan koffie
op tafel stond, zette iedereen zich klaar,
mario aan het hoofd zodat hij alles
goed in de gaten kon houden,

want mario houdt van kaarten
en van het trekje om de mond van tante trees
die haar hersens pijnigt om zich zo goed en zo kwaad
mogelijk aan de spelregels te houden.

en het serpent van een moeder haalde
haar bokaal met muntstukken van één en twee eurocent
uit de kast en gaf er een deel aan de stiefvader van mario
en hield er een deel voor zichzelf

en oom jules haalde een plastieken zakje
met muntstukken van één en twee eurocent uit zijn broekzak
en gaf er een deel aan tante trees en hield er een deel voor zichzelf.

want kaarten zonder inzet is ook maar stom
en de inzet is simpel:

wie een spelletje wint, mag muntstukken
geven aan wie verliest en pas als iemand
al zijn muntstukken kwijt is, wordt
het kaartspel weer weggeborgen.

en elke keer weer was de winnaar
gelukkig, want die kleine rosse eurocenten
raak je anders toch nergens kwijt.

vanavond schudde oom jules bij het eerste spelletje de kaarten
en de stiefvader van mario deelde en als bij wonder
won tante trees dat allereerste spelletje.

en dat serpent van een moeder was chagrijnig
dat tante trees haar een eurocent toeschoof
en vroeg of er misschien iemand een likeurtje
bij de koffie wou.

dus nog voor het tweede spelletje stond de elixir op tafel
en ook dat tweede spelletje en vervolgens spelletje na spelletje
won tante trees en bij elk spelletje werd dat serpent
van een moeder chagrijniger en chagrijniger.

en toen tante trees al haar muntstukken kwijt was,
feliciteerde de stiefvader van mario haar en oom jule
deed hetzelfde en mario deed hetzelfde en dat serpent
van een moeder borg het kaartspel vliegensvlug weg
in de lade van de kast met de postuurtjes
en zei dat het toch al laat was.

en oom jules wist dat ze maar beter konden opstappen,
dus schoof hij zijn stoel naar achteren en iedereen
volgde zijn voorbeeld en ging naar de gang,

en toen niemand het zag, behalve jezus
aan zijn kruis, gaf tante trees die wel mannenvlees lust,
mario van pure blijdschap een kus op de mond.

en nu in zijn bed denkt en denkt
mario alleen nog maar aan die kus
en wil hij niets liever dan trouwen
met tante trees. 

Over davidtroch

man van het woord
Dit bericht werd geplaatst in gedicht, geen goede dag, podium. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s