Zingen

‘Zing je wel eens?’ vraagt ze. Je kijkt langs haar heen. Je kijkt naar de mensen aan de tafeltjes achter jullie. De mannen zitten met hun rug naar je toe. Dat je ziet hoe de vrouwen praten en luisteren, leidt je nauwelijks af. Met zo goed als iedereen van hen had je al je vijf minuten. Enkelen hadden wel een aardig snoetje, maar niet een van hen had iets zinnigs te vertellen. En aan hun vragen ontbrak elke vorm van originaliteit. Deze vraag is de eerste waarover je langer dan een seconde nadenkt. ‘Er zijn al zoveel zangers,’ antwoord je.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s