Montuur

Je hebt al een etmaal je tanden niet gepoetst als je Linda ontmoet. Je zegt zo weinig mogelijk, je laat vooral haar aan het woord. Je hebt vooral oog voor haar bril, het montuur is van een vreemdsoortig doorschijnend plastiek. Als je een dergelijk fascinerend montuur in een brillenwinkel ziet, zet je het wel eens voor de lol op je neus en trek je in de spiegel wat gekke bekken. Het zijn gekken die daadwerkelijk zulke monturen kopen. Als Linda uitgepraat is, schudden jullie elkaar de hand. ‘Tot later,’ zeg je. Ze haalt haar neus op. ‘Een zenuwtrekje,’ denk je.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Een reactie op Montuur

  1. Anna zegt:

    Ik denk eerder: een zenuwtrekje, hoop je 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s