Spoelbak

Van één ding was je heilig overtuigd als kind, zoals je vader zou je nooit worden. En daar sta je dan, als volwassen man, bij de gootsteen, slijm op te hoesten. De rochel mik je in het gaatje van de spoelbak. Met de waterstraal en wat vlug geveeg wis je alle sporen van het geelgroene goedje uit. Je vader deed het op exact dezelfde manier. Hoesten, spuwen, schoonmaken. Je vond het walgelijk. Elke keer dat hij als een gek stond te hoesten, verwachtte je dat hij er het bijltje bij zou neerleggen. Je zou er geen moment rouwig om zijn.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s