Parochie

Grootvader deed wat oude mensen doen: doodgaan. Twee weken na zijn begrafenis was er een herdenkingsmis voor alle parochianen die in februari onder de grond waren gestopt. Het sein voor je vader om voortaan elke zaterdagavond het hele gezin naar de kerk mee te slepen. Alsof grootvader plots een goed mens was geweest. Je vader, al even hypocriet en schijnheilig als zijn vader. Elke zaterdag weigerde je naar voor te schuifelen voor het lichaam van Christus. Thuis kreeg je daarvoor een draai rond je oren. Telkens dacht je: ‘Ik word nooit oud, dan hoef ik ook niet dood te gaan.’

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s