457. Schobbejak

Het is de eerste keer sinds lang dat ik niet weet wat te schrijven. En dat is gelogen. Ik weet het maar al te goed, het is dat ik niet weet hoe ik het op papier moet zetten zonder mezelf te herhalen. Al gebruik ik andere woorden dan de vorige keren, ik huiver bij de gedachte dat je zou denken: ‘Dit heb ik al zo vaak van hem gelezen. Het is tijd dat hij het over iets anders heeft.’
Waarover moet ik het dan hebben? Jazeker, ook ik heb een politieke mening en die zou ik in een vlammend stukje kunnen ventileren, maar anderen verwoorden die dingen trefzekerder. Ik ben geen held in fulmineren. Ik ben zachter. Dat komt door dat ene onderwerp dat me nog rest. Jij kent dat onderwerp. Jij bent dat onderwerp.
Zolang er niemand opstaat die het beter dan ik over je kan hebben, zal ik het over je hebben. Sterker, ik neem er gif op in dat niemand anders het ooit zoals ik verwoord krijgt. Zodra jij vindt dat er toch iemand in lukt, moet je me de gifbeker maar voorzetten. Ik zal een laatste keer naar je kijken en de beker gretig leegdrinken. Dan doe ik er wel het zwijgen toe. Dan hoef ik geen letter meer op papier te zetten. Dan wens ik je het allerbeste met de schobbejak die beweert dat niemand ter wereld ooit zo’n gigantische muze als hij heeft gehad.
De leugens die hij vertelt! De enige die een gigantische muze zoals jij heeft gehad, ben ik. De schobbejak zijn woorden zijn mijn woorden. Wees er beducht voor, voor alles wat schobbejakken beweren. En ik weet dat je dat zal zijn.
Omdat als zij zeggen dat je er goed uitziet, het je niet zal ontgaan dat ze zelfs niet de moeite doen om hun pen naast hun neer te leggen om hun vingers door je haar te halen. Omdat jij van me weet dat je er niet goed uit ziet, maar alle overtreffende trappen van goed. Omdat als zij zeggen dat je geweldig bent, ze het nooit altijd zullen kunnen doen klinken alsof het de eerste keer is dat ze het zeggen.
En dat moet. Geen enkel compliment mag als een platgekauwd zinnetje overkomen. Het moet nieuw aanvoelen, nieuw en toch vertrouwd. Zoals die eerste keer dat wij elkaar zagen. Sindsdien is elk moment dat moment. Elk moment is het eerste moment dat we elkaar zien en steeds opnieuw is het liefde op het eerste gezicht.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza, ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s