Spreekuur Boekenbeurs – epidemie, wondermiddel, selfie

Aan de uitgang van de Boekenbeurs stond men weer flesjes bier uit te delen. ‘Eentje per groep,’ zei de hostess. ‘Zijn jullie samen?’ vroeg ze. Pas toen merkte ik de jongedame naast me op. ‘Nog niet,’ zei ik.
Ad rem, ik had het gedurende ruim twee uur moeten zijn op de stand van Poëziecentrum. Daar hield ik spreekuur als Gents stadsdichter. Voor wie op de stoel tegenover me plaatsnam, moest ik in een mum van tijd een gepast poëtisch medicijn verzinnen. Tijdens een consultatie stonden er al eens andere patiënten van ongeduld in de buurt van mijn tafeltje te trappelen. Ja, ik schreef best wel wat geneesmiddelenvoorschriften uit.
De kwaal die het meest voorkwam? Voordracht. Het leek haast op een epidemie. Of de patiënt volgde het, of de patiënt onderrichtte het. De patiënt wilde telkens nieuwe namen om mee aan de slag te gaan. Die gaf ik.
Ook gaf ik een bibliothecaresse ideeën om een avond te vullen rond de uitreiking van een poëziewedstrijd. Voor een priester bedacht ik een wondermiddel om de leegloop in zijn kerk terug te dringen. Enkele scholieren hielp ik met een huistaak rond poëzie, één van hen wou per se een selfie met me. Voor een seconde voelde ik me een succesvolle charmezanger.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in stadsdichter Gent. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s