463. Langeochtendseks

‘Moet dat nu?’ vraagt ze, ‘Het is zondag. Zondag is niet uitgevonden voor toetsenborden. Zondag is uitgevonden voor langeochtendseks, botercroissants en wandelingen langs de Leie.’
Ik draai mijn hoofd niet naar de deuropening. Ik weet hoe ze daar staat, in haar negligé van zwarte kant, de haren nog flink in de war, de ene voet rustend op de andere. Zij weet dat zij zich niet verder moet wagen, dat het al behoorlijk gewaagd was om zonder kloppen de deur van mijn schrijfkamer open te zwaaien. Ik heb al om banalere redenen muggen gelyncht.
‘Normale mensen,’ zegt ze, ‘krijgen eelt op hun voetzolen, jij kweekt alleen maar eelt op je vingertoppen.’
‘En doorligwonden op mijn zitvlak,’ zeg ik zonder mijn vingers van het toetsenbord te halen. Ze lacht niet, ze zucht. ‘Zuchten is het nieuwe lachen,’ denk ik.
‘Kom toch gewoon weer naar bed,’ zegt ze op een toon die het midden houdt tussen een bevel en een smeekbede. ‘We draaien de klokradio naar de muur zodat we geen benul meer hebben van de tijd. Voor we het beseffen kruipt de avondschemering de slaapkamer binnen. Lijkt je dat niet fantastisch? Ik heb zoveel zin in je.’
‘Als je zolang wil vrijen,’ zeg ik, mijn blik strak op mijn laptopscherm gericht, ‘kunnen we die botercroissants en die wandeling langs de Leie op onze buik schrijven. Misschien moet je eerst maar eens die negligé uitdoen en wat fatsoenlijke kleren aantrekken voordat je naar de bakker fietst. Trouwens, geen botercroissants voor mij, je weet dat ik daar niet verzot op ben. Doe mij maar zoals gewoonlijk drie pistolets met van dat lijnzaad op. Dat kruipt zo heerlijk tussen je tanden. En een koffiekoek, maakt niet uit de welke. Deze namiddag lust ik wellicht wel een éclair of twee. Avanti.’
Ze antwoordt niet. Als ik achterom kijk, staat ze er niet meer. Vreemd, ik heb haar voetstappen niet horen wegsterven. Ik draai mij weer naar mijn toetsenbord en herlees wat er op het laptopscherm staat. Ik zucht. ‘Zuchten is het nieuwe lachen,’ zeg ik voordat ik mijn laptop dichtklap, kleren aantrek en naar de bakker fiets. Was er maar iemand voor langeochtendseks, botercroissants en wandelingen langs de Leie.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza, ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s