Telefoon

De telefoon. Je bent niet in de buurt. Jij bent boven, de telefoon beneden. Als een kamikaze storm je de trap af. Zij moest het maar eens zijn. Net als je het toestel van het keukenblad grist, stopt hij met rinkelen. Natuurlijk. Was zij het? Nee. Natuurlijk niet. Dit telefoonnummer staat niet bij je contacten. Het hare wel. Dit telefoonnummer heb je zelf al eens eerder gebeld. Gisteren. Om vier over twaalf ‘s middags. Gedurende zeven minuten en drie seconden. Je herinnert je hoegenaamd niets van dat telefoontje. Hoe kan zij je bellen als je telefoon een eigen leven leidt?

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s