kleine pijntjes

er waren jaren waarin kleine pijntjes domweg
met een zoentje verdwenen. we botsten tegen
tafelranden, kasten liepen koud tegen ons aan.

de wereld, een duim groot, zagen we vergaan
en de vloer wilde ons weten wenen. we lieten
knie, schouder en hoofd door lippen beroeren

en alles was genezen en vergeten. in die jaren
kon men ons niet zonder slag of stoot verlaten.
nu weten we al lang niet meer van toverzoenen.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s