472. De man die geen hoofd voor selfies had

De man die geen hoofd voor selfies had vond het helemaal niet erg dat hij de man die geen hoofd voor selfies had was. Al stond er niet meer dan een neusvleugel of een oorlel op, elke foto met het lichaamsdeel van een mens erop was een mislukte foto. Dingen, die waren tenminste fotogeniek.
Zijn favorietste ding was een vloertegel. Niet zomaar eender welke, nee, de derde geteld vanaf het keukenraam. Van die vloertegel nam hij elke ochtend klokslag zeven uur met zijn smartphone een foto en zwierde die zonder welke filter dan ook te gebruiken op Instagram. Niemand gaf er ooit reactie op, laat staan dat iemand ooit middels een hartje liet weten dat de vloertegel hem beviel, maar dat kon de man die geen hoofd voor selfies had niet deren.
De wereld mocht denken wat de wereld dacht, een prachtigere vloertegel was er in de wijde omtrek niet te vinden. Niet in het minst omdat de derde vloertegel geteld vanaf het keukenraam elke dag weer anders was. De lichtinval door het keukenraam deed heel wat. In de zomer kleurde de vloertegel vanzelfsprekend lichter dan in de winter, tegen zomers zonlicht had het licht van de dampkap geen verhaal. Het licht van de lamp boven de keukentafel konden de ogen van de man die geen hoofd voor selfies had zo vroeg op de dag niet verdragen. De lamp boven de keukentafel brandde maar zelden.
Door naar een foto uit zijn fotoreeks te kijken, kon hij vertellen of het die dag om zeven uur aan het regenen was geweest of dat een azuurblauwe hemel hem van achter het keukenraam had toegelachen.
In het begin had hij de vloertegel steeds vanuit dezelfde positie gefotografeerd, zittend op de stoel het dichts bij het keukenraam, maar na een paar dagen had hij gemerkt dat hij er nooit in lukte om de vloertegel op exact dezelfde wijze te kadreren. Na anderhalve week was hij dan maar variatie in het perspectief beginnen brengen.
Hij zat niet langer alleen maar op zijn keukenstoel, hij ging er al eens op staan, niet altijd met rechte rug, soms ook half gebukt. Dan weer ging hij op de keukentafel zitten, dan weer op het werkblad staan. Dan weer ging hij er gehurkt naast zitten, dan weer legde hij zich op zijn buik er vlak naast. Dan weer van deze kant van de vloertegel, dan weer van die kant.
Hij deed wat hem die ochtend inviel en hij vond het geweldig. Wat een prachtige reeks had hij toch bij elkaar gefotografeerd. Dat andere gebruikers van Instagram duidelijk een andere mening waren toegedaan, het kon de man die geen hoofd voor selfies had niet schelen. Ooit zou dat hele internet wel inzien dat zijn vloertegel oneindig veel prachtiger was dan welke selfie dan ook.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza, ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s