ontkenning

wie mijn bestaan ontkent, ontkent dat wij
bestonden. talloze woorden uit een mond
ontsnapt, moedwillig in een oor gevallen,

waren ze louter onbeduidende kringetjes
rook? niet een van ons had boodschap aan
schimmen, een van ons zocht, geen vinger

duidt iemand aan, krampachtig houvast.
plots zijn wij weggewist. wie ons bestaan
ontkent, ontkent dat wij de ware waren.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s