schouders

as mik je in een glas, rook uit het raam.
de kroppen slik je weg. hij is allerminst
te begrijpen en ik knik begripvol, weet

dat schouders een oor zijn, geen mond.
hoe jij openhartig ratelt en nonchalant
met je haar, je sigaret, mijn gedachten

speelt. in mijn bijzijn zo naar anderen
smachten. ik moet je wel achterlaten
met alleen maar een zoen op de wang.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s