Pelikaan

Je overloopt je leven. De eerste jaren zijn een zwart gat. Toen je drie jaar en nog wat was, kreeg je een lelijke knauw van een pelikaan omdat je dacht dat je op het beest kon paardrijden. Je bent er niet zeker van dat het echt zo is gebeurd of dat die eerste herinnering zich heeft opgedrongen door wat men je heeft verteld. Je liep school, vond een job en een vrouw met wie je het gemiddelde aantal kinderen kreeg. Dat was het ongeveer. Zo goed als doodstil lig je in bed. Je vraagt je af waar het is misgelopen.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s