Rug

Ze gaat met het gezicht naar de muur staan en trekt haar trui over het hoofd. Onder de trui blijkt ze bloot. ‘Bekijk mijn rug maar eens goed,’ zegt ze. Ademloos bestudeer je haar ruggengraat, dat ene moedervlekje, de hand die ze over haar schouders legt. ‘Mijn rug is wat je zal zien als ik bij je wegga.’ Ze kleedt zich weer aan en draait zich naar je toe. Ze kijkt je in de ogen zoals niemand je ooit in de ogen keek. ‘Je hebt een fraaie rug,’ fluister je, ‘maar je hoeft hem nooit meer aan me te tonen.’

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s