roof

je tong heeft de woorden uit mijn mond geroofd.

je mag ze houden, voortaan behoren ze je toe.
ik kan er niets meer mee doen.

dat ik ze ooit het kostbaarste noemde,
wat een idee.

het moeten gekken zijn die verlangen
van woorden te leven.

en of wij gek zijn.

wij zijn vast heel wat, maar wij hebben onszelf
tot een sprakeloos lichaam gemaakt.

er sloop wat op onze lippen.
en wat nu?

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s