Opgedroogde vogeldrek

Een park. Een bankje. Een boek. Het boek, de verhalenbundel Blinde wilg, slapende vrouw van Haruki Murakami, ligt ergens halverwege open op mijn schoot. Op het bankje prijkt behoorlijk wat vogeldrek, weliswaar opgedroogde vogeldrek, maar ook opgedroogde vogeldrek is vogeldrek. De andere bankjes in het park zijn er tien, twintig, duizend keer erger aan toe.
Of zevenentachtig keer, wat kan het mij schelen, waarom moeten het altijd afgeronde getallen zijn in een verhaal? Dat die andere bankjes nog smeriger zijn, dat bedoel ik. Of althans, dat denk ik. Gecontroleerd heb ik het niet, ik moet toegeven dat dit het enige vrije bankje was.
Toen ik me erop neerzette, zag ik niemand schaterend in mijn richting wijzen. ‘Kijk, meneer de schrijver zet zich op het bankje met de opgedroogde vogeldrek.’
De mensen op de andere bankjes hebben wel wat anders te doen. Ze zijn druk in gesprek, ze zitten maar wat voor zich uit te staren of ze kijken net als ik geanimeerd toe naar hoe een man de bal van zijn driejarig zoontje met een wel erg weelderige haardos uit een boom tracht te halen door er een sandaal naar te gooien. Bij de derde poging blijft ook de sandaal in de boom steken. Hij bukt zich, doet de sandaal van zijn rechtervoet en staat op het punt ook daarmee naar de bal te mikken.
‘Wacht’, roept een jongen die samen met een meisje aan komt hollen. ‘Waar is die bal?’ vraagt hij. Het driejarig jongetje priemt met zijn vinger, de man wijst met zijn sandaal. Daarna volgt nog een hele uiteenzetting die duidelijk niet in het Nederlands is.
‘Klim jij of klim ik?’ vraagt het meisje. Bij wijze van antwoord gaat de jongen door de knieën en het meisje klimt op zijn schouders, hij recht zich zodat zij aan de onderste tak kan. ‘Hoe moet ik nu verder?’ vraagt ze.
‘Werp je gewoon over de tak en trek je zo op,’ zegt hij.
Gewoon. Ik zie het mezelf nog niet zo snel doen. Laat mij maar met een boek op een bankje in een park zitten of een verhaal bedenken waarin er met sandalen wordt gegooid. De man maakt met wat handgebaren duidelijk dat hij ook in de boom wil. Vast om aan zijn driejarig zoontje te tonen dat hij heldhaftig genoeg is om in een boom te klimmen.
De man raakt op precies dezelfde manier als het meisje in de boom. Het wordt daar nog gezellig. Zal ik nog iemand in de boom laten klimmen? Nee, na twee mensen is het wel welletjes.
De man hoeft niet veel te doen, het meisje is het eerst bij de sandaal, daarna begint ze wild met takken te schudden tot de bal aan de zwaartekracht toegeeft. Eerst staat de man, dan het meisje beneden. De man knikt een paar keer met zijn hoofd en zegt evenveel keer dankjewel in welke taal het dan ook is die hij spreekt. Voordat de man weer met zijn driejarig zoontje begint te voetballen, leest hij hem de levieten, hij wijst een paar keer kwaad naar de boom en schudt vermanend met een vinger, waaruit ik opmaak dat het jongetje schuld treft aan het feit dat de bal in de boom belandde.
Een driejarig jongetje met zo’n traptechniek, dat lijkt me sterk, al kan het ook best dat ik de leeftijd van driejarige jongetjes niet goed weet in te schatten. Wat doet dat driejarig jongetje trouwens nog op? Het is al een poos negen uur voorbij. Wat voor schrijver staat een vader toe zijn zoontje zolang op te laten? Dit verhaal houdt geen steek. Gelukkig heb ik dit verhaal niet zelf verzonnen, maar is het gewoon de weerslag van de feiten.
Zo kwamen de jongen en het meisje niet alleen maar plots het verhaal binnen wandelen, maar merkte ik hun aanwezigheid echt pas op toen ze de man en zijn driejarig zoontje ter hulp schoten. Dus, wat doen het meisje en de jongen in het park? Acrobatische oefeningen. Dat had u als geoefend lezer zelf wel kunnen raden. Het meisje staat voor de jongen, de rug naar hem toe, hun handen liggen in elkaar, ze buigt even door de knieën, en hop, in en oogwenk staat het meisje op de schouders van de jongen.
Klinkt dat een beetje geloofwaardig? Ik mag het hopen, ik zit er net zo gefascineerd naar te kijken. Maar fascinatie heeft ook zo zijn grenzen, dus pak ik Blinde wilg, slapende vrouw weer van mijn schoot. Als ik nog geen halve bladzijde verder ben in het verhaal Mensetende katten, hoor ik rechts van me geroezemoes.
Een mannelijke en een vrouwelijke politieagent staan bij twee dames, een andere dame zit in het gras, tussen hen in. Wat is dat nu weer? De ziekenwagen die met loeiende sirenes komt aangereden, kan een antwoord zijn. Als de twee ambulanciers zich bij het groepje voegen, staat de ene dame recht. Ik denk te zien dat ze gebaart dat het wel gaat. Eén van de ambulanciers stelt haar wat vragen, ik meen in het Frans. Vragen nog antwoorden kan ik vanop mijn bankje verstaan. De vrouwelijke politieagent vraagt naar haar naam, duidelijk in het Engels.
‘If you don’t give us your name, you have to come with us.’
Na wat getreuzel druipen de ambulanciers af. De mannelijke politieagent slaat de dame kordaat in de boeien en voert haar naar de combi af. Nadat de vrouwelijke politieagent een verklaring van de twee dames heeft afgenomen, keert de rust in het park terug.
De relatieve rust moet dat zijn. De man probeert zijn driejarig zoontje nu toch mee naar huis en uit mijn verhaal te lokken. Daar komen een heleboel woorden bij kijken waarvan ik mij gelukkig prijs dat ik er de vertaling niet van hoef mee te geven.
Pas als de man er uiteindelijk toch in lukt het park met zijn zoon te verlaten en de jongen en het meisje allang met hun acrobatische oefeningen zijn opgehouden, kan ik mij weer op mijn boek concentreren. Al is het dan, je zal het altijd zien, al net iets te donker om nog veel te lezen. Dus zit er niets anders op dan Murakami toe te klappen en te wachten tot de vrouw voor wie ik dit verhaal schrijf dit verhaal in komt gefietst. En al mag dit verhaal Opgedroogde vogeldrek heten, de vrouw voor wie ik dit verhaal schrijf laat zich daar niet door tegenhouden, ze fiets dit verhaal in om exact 22u22. Het vervolg laat zich raden.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s