478. Vladivostok

Hoe graag jij dat ook zou willen, in dit verhaal kom jij niet voor. In dit verhaal is het winter in Vladivostok. In de winter wil je niet in Vladivostok zijn. Het valt te betwijfelen of je in een ander seizoen wel door de winkelstraten van die Russische stad aan de Japanse Zee wil kuieren, het lijkt me daar het ganse jaar door zo’n trieste bedoening.
En ik weer je graag uit verhalen waarin het kuieren maar een trieste bedoening is. Ik voer je liever op in verhalen waar meer plezier aan te beleven valt. Het schrijven van dit verhaal is allesbehalve een pretje, dat kan ik je wel vertellen. En toch ga ik ermee door. Schrijven is slechts zelden prettig, dat weet jij net zo goed. Een mens vraagt zich af waarom we met dat geschrijf niet allang zijn opgehouden.
Een mens vraagt zich af hoe ik voor de duivel op Vladivostok kom als setting voor een guur winterverhaal. Wij hebben het daar nog nooit over gehad. Wij zouden eerder urenlang over de lente in Granada kletsen. Granada in de lente, daar hebben wij tenminste herinneringen aan. Mooie en minder mooie. Welke herinnering ik mooi en welke ik minder mooi noem, daar hoef ik niet over uit te weiden. Daar denken we hetzelfde over.
Ik heb er het raden naar of we hetzelfde denken over het eindpunt van de trans-Siberische spoorlijn, maar naar ik vermoed heb je er geen enkele voeling mee. De enige voeling die ik er mee heb, is het feit dat ik een aantal jaren geleden al een verhaal begon met de zin: Minstens één keer in je leven moet je Vladivostok hebben bezocht. Soms flitsen er zulke fratsen door mijn hoofd, dat weet je. Veel verder dan ‘Minstens één keer in je leven moet je Vladivostok hebben bezocht’ kwam ik niet. Ik liep vast. Jij loopt ook wel eens vast met verhalen. Dat is allemaal geen schande.
Ik kon zelfs geen reden bedenken waarom de triest ogende stad toch het bezoeken waard is. Ik had wel een hoofdpersonage, losjes gebaseerd op Igor Koennitsyn, de enige tennisser van wereldklasse die Vladivostok ooit heeft voortgebracht. Met welke tragedies zadelde ik mijn hoofdpersonage zoal op? En speelden die tragedies zich af in de winter? En hoe koud kan het in Vladivostok worden? In januari gemiddeld tot veertien graden onder nul, zo blijkt.
Daarom dat ik alleen al tijdens het schrijven van dit stukje behoorlijk zit te bibberen. En dan zit ik door de belabberde luchtkwaliteit ook nog eens te hoesten als gek. Goed dat ik er niet effectief heen moet. Ik hou maar beter snel op met over Vladivostok te schrijven. Liever ga ik maar eens iets over Granada verzinnen. Nog liever ga ik er met je heen.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza, ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s