Schommel

Middernacht. Je zit op een schommel. Soms zwier je heen en weer. Soms staar je naar de punt van je schoenen. Je denkt aan thuis. Je denkt aan hier. Je denkt aan haar. Je verbindt sterren met elkaar tot haar naam aan de hemel staat. Die naam heb je nu al zo vaak voor je uit gepreveld. Hoe vaak zou zij de jouwe hebben uitgeschreeuwd? Hoe onnoemelijk stil maakt deze liefde haar? In jouw hoofd gonst het luid. De tijd kruipt hier veel te traag. Eén uur ’s nachts. De straatverlichting floept uit. Perfecter dan dit wordt de sterrenhemel niet.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s