Fietslichtje

Ze veranderde in een rood fietslichtje dat zich uiterst moeizaam verwijderde. Toen ook het lichtje was verdwenen, kon je nog steeds zien hoe ze zich krampachtig over haar stuur kromde, als dreigde een ferme rukwind haar van het zadel te werpen. Maar wind stond er nauwelijks. Warme wind had de vorige regenbui enigszins uit haar jas kunnen jagen. Dan hoefde ze niet te rillen als een espenblad. Je wilde haar achterna gaan, haar vragen of ze wist hoe een espenblad eruitzag. Maar je bleef staan waar je stond. Daar sta je nog steeds, uit te kijken naar een wit fietslichtje.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s