Verstand

Je draait je naar de muur. Je sluit je ogen. Je telt. Luid. Duidelijk. Je verstand slaakt een schril kreetje en zet het op een lopen. Je probeert te horen in welke richting hij wegsnelt. Maar je bent nog niet eens bij tien of zijn voetstappen zijn al weggestorven. En je mag pas bij honderd je ogen openen en je omdraaien. Al is het tegen de spelregels, je haspelt de rest van de getallenreeks snel af. Je begint te zoeken. Je zoekt op mogelijke en onmogelijke plekken. Je zoekt twintig uur lang. Uitgeput kruip je tussen de lakens zonder verstand.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s