deur

de klink in je handen klemmen,

niet vatten aan welke kant
van de deur je staat.

niet bewegen. het voelen wegen.

krampachtig
elke kleur uit je knokkels trekken.

hoe ver is de deur geopend?
hoe dicht?

geen kier meer zien,
geen zier.

daar maar staan. wachten

tot de hengsels het als vanzelf
op een lopen zetten.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s