vlammen

en of het ons verteert, de vlammen
in onze buik. met vaste, blote hand
jagen we ze uit ons lijf. de botte bijl

voorkomt dat wij ons verbranden
aan elkaar. wij doven niet vanzelf.
weldoordacht dienen wij tot as te

vergaan tot wij zelfs geen as meer
zien. en toch, op geen enkele grond
blijken wij van voorbijgaande aard.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s