Halte

De trein minder vaart. Je kijkt op van je boek. Mensen, een hond, de naam van de halte. Zodra de trein stilstaat, gaat er een shock door je heen. Kleedje, botjes, schoudertas. ‘Wat doet zij hier?’ Al zie je haar gezicht niet, je raakt in paniek. Je weet niet wat je haar moet zeggen. Kiest ze de linkse of de rechtse wagon? Je hebt haar zoveel te zeggen. Je doet alsof je leest. Als ze voorbij stapt, blaast ze je niet weg. Deze jongedame is veel minder knap. Je lacht: ‘Wat had ik gedacht? Dat het toeval ons weer samenbracht?’

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s