Koffielepeltje

Een ongemakkelijke stilte. Een koffielepeltje eist al haar aandacht op. ‘Ik weet dat ik het onmogelijke van je vraag,’ zegt ze. Je slikt. Er ontploffen duizend bommetjes in je hoofd. Je mompelt dat je het begrijpt. In godsnaam, waarom mompel je? Op jullie na is het theehuis uitgestorven. En nu moet jij ook maar eens het etablissement verlaten. Je wenkt de ober, betaalt gepast en staat op. Je wil nog iets kwijt, iets gevats dat haar alsnog op andere gedachten brengt. ‘Ik zie je graag,’ zeg je. Ze kijkt er niet van op. Ze laat het koffielepeltje geen seconde los.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Een reactie op Koffielepeltje

  1. Tom zegt:

    Ik bewonder je gave om een gevoel onverwoordbaar samen te kunnen vatten in 1 alinea

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s