moe

het vermoeit me, je nooit meer
voor het eerst ontkleden, het zachtste
zingen blijven bedwingen, het fluweel
van je handen dat ik steeds als een laken
over me heen wil strekken.

ik denk niet dat ik het kan, niet
naar je vingers grijpen. diep het glas
afdalen en overal je schaduw zien, dat
is klein bier. ontnuchter me. toon mij
hoe het moet, je tederste blik vermijden.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s