moment

er zijn momenten en er zijn momenten
als wij in een park naast een bankje en
jij die mij alleen maar met fonkeloogjes

steeds dieper het gras in duwt, me finaal
onder de zoden stopt door van verlangen
te zuchten: ik wil je in me. waarna je me

opnieuw en opnieuw de kleine dood laat
sterven. doodgaan is: ik herinner mij ons
alsof wij nog steeds aan het gebeuren zijn.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s