Antarctica

Dit is je eindstrijd. Strijden doe je niet, je ondergaat. Het lot heeft bepaald dat je straks niet meer ademhaalt. Nu doe je dat nog even met korte, moeizame halen. Je ligt in bed onder stapels dons, maar je rilt alsof je naakt op Antarctica staat. Je hebt geen idee waarom je in je eindstrijd aan Antarctica moet denken, je hebt daar nooit een voet gezet. Je had verwacht dat er andere zaken door je hoofd zouden flitsen. Een goed gesprek. Je laatste verjaardagsfeestje. Je grootste liefde. Je dwingt jezelf daaraan te denken. Dan knapt je hart. Dat was dat.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s