zwart

dat onafwendbare zwart dat voor zijn ogen
danst sinds ze hem ongenadig op de knieën
dwong. ze graaft een kuil waar hij precies in

past. ooit was er bewegingsruimte zat, stond
er nauwelijks maat op het hart. alles klopte.
hij had hier minder onwrikbaar willen liggen,

zijn geest nog in het lichaam. nu rest hem niets
anders dan ondergaan. zij overwint en dempt
de kuil, stampt de aarde stevig aan. dartel snelt

zij weg, fluit haar favoriete lied, zingt haast een
laatste keer zijn naam. zij is zelfs niet een klein
beetje triest. hij hoort het niet. hij ziet het niet.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s