hemels

wat kon er nog gebeuren, na het praten,
het tafelen, de glazen die er in gingen als
niets? helemaal niets. de sterren hadden

dat zo voorzien. maar met die wichelarij
lachten ze eens, eigenhandig trokken ze
alle hemels over zich heen. hoe de aarde

verdween. het was slechts een kwestie
van vallen en opvangen. en van monden.
stiekem keek hij of ze wel de ogen sloot.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s