ontstaan

wij ontstaan nog en overhaasten niets.
jij vraagt tijd, een lange reis. iedere dag
spreid ik mijn armen wijd. eens je voor

me staat, zal ik een meester zijn in warm
ontvangen. laten we ons dan ontkleden,
voor de spiegel naar verschillen speuren.

gelijkenissen zijn zo lastig te benoemen.
aan taal ontbreekt het mij. jij blijkt niet
in woorden te vatten. hoe vat ik het dan?

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s