egel

als ik mijn arm strek naar links dan lig jij daar
niet langer, het laken is niet eens meer warm.
niets verraadt hoe bang jij je tot egel opkrulde,

de onzin die je uitspuwde in je slaap. ik wilde
mij er niet opnieuw aan verwonden en vocht
mijn geest het huis uit. je wil niet weten waar

ik allemaal heen vloog. in welke schoenen en
kleren je vanochtend ook vertrok, het plafond
lacht dat ik je lang geleden al heb weggejaagd.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s