de einder

dat zij zelfs met koffers in de hand bloedmooi,
het doet hem wat, maar het beweegt hem niet.
hij vult de deuropening, zij streelt de einder en

achter die einder verdwijnt ze. hoe makkelijk
was het om het noorden kwijt te raken. wegen
kennen zijwegen, vanzelfsprekend dwaalden

ze af. met zwakke schouders gaat hij het huis
weer in. meteen zet de slaapkamer het op een
schuddebuiken, dan wel op een hevig huilen.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s