glas

nu ben je weg. daar herinnert alles aan. het glas
dat je aan je lippen drukte, kuste, nog het meest.
neem ik het ter hand, zwemt een bodempje wijn
van rand naar rand. het houdt me in de ban,
minutenlang. alsof ik verwacht dat je uit het glas
opnieuw tevoorschijn duikt. ik lach, vul het bij,
drink, denk: geen fles raakt ooit nog leeg. en ook:
keer op je stappen terug, en vlug, we hoeven niet
te drinken, we hoeven niet alleen.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s