de geest van de eend

de geest van de eend hurkt neer
langs de kade, maakt het zich comfortabel,
bengelt de benen, de voeten ei zo na in het water,
hapt wat van een broodje, strijkt kruimels van kleren,
tuurt in het oneindige – de meerkoet zwemt in paren –, maakt
een praatje, slaakt een zucht, haakt zich in armen vast,
schalt, scheert rakelings voorbij, denkt over heden
en later diep, diep na, was nooit zo’n prater,
legt zich neer bij de geest van de eend.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s