parijs

wij waren nog maar net, men las het
in onze lach, het sprak uit hoe we daar lagen:

hand in hand, hoofd op borst – het klopte
tot het zingen van engelen overging
in een bizarre soort regen –

hou het maar tegen, het licht,
de liefde, als je weet dat het voor eeuwig is.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s