487. Ontiegelijk vroeg

Bij deze ochtend passen de woorden ontiegelijk en vroeg. Als je de benen van de beduimelde matras zwaait, lijkt het alsof je meteen daarna met een aantal pseudo-ochtendgymnastiekoefeningen de nacht van je af probeert te werpen, maar meer dan jezelf eens goed ouderwets uitrekken doe je niet. Van al die yoga-, mediatie- en zentoestanden krijg je duchtig het heen-en-weer.
Een handvol eigenhandig gemalen koffiebonen zal wel volstaan, alleen zijn die koffiebonen door toedoen van je voormalige overbezorgde huisdokter tot een pot theïnevrije thee verworden. Uit wraak voor het manwijf haar overbezorgdheid ben je binnen de maand naar de andere kant van het land verkast.
Je hele hebben en houden had je best willen achterlaten, maar zoveel hebben en houden bezit je niet, dus zeulde je het toch maar mee de bus op en de trein in. Je dacht het tot aan de kust in dat laatstgenoemde vervoersmiddel uit te houden, maar omdat je plots de hevige aandrang voelde eens stevig te kakken en je dat nu eenmaal niet ziet zitten in zo’n claustrofobisch treincloset, niet in het minst omdat er zelden droog toiletpapier te vinden is, stond je met je hele hebben en houden al ter hoogte van Gent op het perron.
In het station snelde je de toiletten voorbij omdat je een man van principes bent en een van die principes is dat je nooit zonder consumptie betaalt om je gevoeg te doen, nee, dan bestel je er liever een stevige koffie, desnoods inclusief graanjenever bij. Kortom, je snelde niet alleen de toiletten voorbij, maar spurtte ook het station uit en repte je naar het eerste het beste café waar je door toedoen van je overbezorgde huisdokter toch wel een verduivelde thee bestelde, zonder eender welk ander drankje erbij.
Na die thee had je de fut niet meer om opnieuw de trein op te springen en je reis te vervolgen, dus vroeg je de cafébaas of hij toevallig een kamer te huur wist staan, groot hoefde die kamer niet te zijn als ze maar goedkoop was. Het toeval wilde dat er boven het café een niet-geïsoleerd zolderkamertje vrij stond waar je hele hebben en houden precies in paste.
‘En of je toevallig ook een job zocht?’ Niet bepaald, je had het al heel je leven zonder werk uitgezongen. Maar omdat de cafébaas je verzekerde dat het geen zwaar werk betrof, stond je nu toch al snel de godganse dag achter de toog, veel vaker dan die verdomde cafébaas die de sluitingsuren van het café zo beperkt mogelijk wou houden. Gelukkig hoefde je niet ver naar je beduimelde matras. En zo komt het dat het ook vandaag net als zovele andere ochtenden ontiegelijke vroeg is.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in proza, ultrakort. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s