verwijderen

de rug, het hoofd dat een laatste keer draait,
de ogen die staan zoals ze staan.

wat beweegt ons ertoe ons van elkaar te verwijderen.
het brengt ons aan het wankelen de ander een andere
kant op te zien vallen.

met maaiende armen en een mond
die woorden in het ijle hangt, holt een van ons
een trein achterna, vastberaden uit vertwijfeling.

een van ons reist achterwaarts naar wat komt,
blijft er roerloos bij dat iets tot niets verkleint.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s