de grens

de grens lag zomaar voor het grijpen. je raapte ze op,
voorzichtig, je wist dat de grens breekbaar was, en woog ze
in de palm van je hand. een veertje. bang dat je de grens weg
zou blazen, durfde je haast geen adem te halen. met de grootste
precisie legde je de grens waar ze altijd gelegen had, keerde ze
de rug toe, aarzelde, keerde op je stappen terug en schoof ze
ongeveer een centimeter vooruit. je keek het aan. niemand
leek te merken dat de grens niet langer op de vertrouwde
plaats lag. er werd geen aanstoot aan genomen, niet een
opmerking over gemaakt. je herhaalde het: de grens
oprapen, ze vooruit schuiven, het aankijken. geen
reactie. ten slotte verkocht je de grens radeloos
een flinke schop. ze schoot pijlsnel weg, landde
ver buiten je gezichtsveld. je kon zelfs niet
horen of de grens aan diggelen viel.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s