rimpelig oud mannetje

boven je hoofd, ja, daar,
woont een rimpelig oud mannetje
in een gigantisch luchtkasteel.

kijk, zie je hem? hij is iets kwijt.

hij sloft van kamer naar kamer,
opent deuren die piepen en kraken,
die vast al eeuwen geen mens
meer hebben gezien.

in zo’n kamer staat hij nu.
hij bekijkt de kasten, de tafels,
het godganse meubilair.

waar was hij ook alweer
naar op zoek?

nee, hier ligt het niet, mompelt
het rimpelige oude mannetje als hij
de piepende en krakende deur
weer achter zich sluit. ik had er
nochtans al mijn goud op verwed
dat ik het hier opgeborgen had.

wat ben ik weer verstrooid.
waar in hemelsnaam heb ik
de winter gelaten?

en hij krabt zich in het haar.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s