onze grot

dieper dan een mol zich ooit waagde, zo diep onder de grond
verschuilen wij ons. wij zien ademloos toe hoe stalagmieten
en stallegtieten gestaag naar elkaar toe groeien. dat vraagt
miljarden jaren. wie alle tijd heeft, telt niet langer in eeuwen.
de duisternis laat zich gewillig door ons wegjagen. onze grot
licht op van liefde. niemand komt ons zoeken, hier vindt zelfs
de dood ons niet.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s