schaduw

schaduw zit ons constant dicht op de huid. hoe hard
we ook rennen, ze achtervolgt ons, wijkt geen duimbreed,
werpt zich graag schaterlachend voor onze voeten.

soms is het genoeg, soms verlangen we rust, soms zijn we
een keer te vaak op onze tenen getrapt en willen we
wat deel van ons is voorgoed van ons afschudden.

schaduw speelde allang haar speelsheid kwijt. eeuwen
geleden lieten we spechten, paarden en slakken
over het behang vliegen, hinniken, schuiven,

nu grijpen onze handen onze schaduw nog het liefst
bij de keel. dat mislukt steeds, het lijkt wel alsof ze
vluchtig als lucht is. wat we ook proberen,

het lukt ons maar niet om zonder schaduw te leven.
misschien maakt dat ons zo dol op de nacht.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s