stapel

het stapelt zich, onzichtbaar hoog. het valt
niet meer te overzien. onder en boven
lopen in elkaar over.

huisde het laag bij de grond, woont het
nu in wolken. het staat steeds dichter
bij sterren, laat het ondermaanse
stilaan het ondermaanse.

het benut alle vrije ruimte, palmt
alle windrichtingen in, blaast
alles op een hoopje.

het stapelt zich. het wankelt niet.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s