Kopje

Soms heb je dat, dat het niet lukt, dat je daar maar zit. Roerloos, de handen rond een kopje thee. Er stijgt rook uit op, steeds minder, tot uit het kopje alle warmte verdwenen is. Het ontgaat je. Pas na een hele poos herinnert je rechterarm zich wat beweging is. Traag brengt je arm het kopje naar je lippen. Je nipt, voorzichtig, de thee is heet, die is nog maar net uitgeschonken. Het koude goedje in je mond katapulteert je niet terug de kamer in. Je drinkt het kopje gedachteloos leeg. Je bent alle benul van tijd en ruimte kwijt.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s