de bal

omdat de bal rond is, rolt de bal
voor ons uit. zo dichtbij dat we onze tenen
maar hoeven uit te strekken om hem aan te tikken,
hem zo’n vaart te geven dat hij in een twee drie
uit het zicht hobbelt. blindelings hollen we
de bal achterna. ‘onze bal, onze bal,’ roepen
we in toonaarden die niet bij ons passen.

eindeloos herhaalt het zich, tot we moe
van het spel ons op de bal werpen,
hem klemvast houden, gejaagd
zoeken naar hoeken in de bal.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s