Absolutie

‘Ik kom absolutie vragen.’ De bakkersvrouw kijkt schichtig om zich heen, al staat er geen andere levende ziel in de winkel. Met een subtiel handgebaar dat vloekt met haar rubensiaanse lichaamsbouw wenkt ze je achter de toonbank. Ze zakt door de knieën. Even denk je dat ze je niet goed begrepen heeft. Steunend en kreunend opent ze een luik. Er komt een gapend gat tevoorschijn. Je knippert met je ogen. De winkelbel rinkelt. De bakkersvrouw gebaart driftig. ‘Godverdomme. Snel,’ sist ze tussen haar tanden. Je slaat een kruisteken, doet een stap naar voren en bidt dat er een trap is.

Over davidtroch

man van het woord
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza, Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s