Kurkdroog

Met de rug van je hand veeg je het zweet van je voorhoofd. Je tong is kurkdroog. Wijn. Was er maar wijn. Je grijpt naar je drinkbus en knijpt er de laatste druppel water uit. Je maakt een dakje boven je ogen en tuurt in de verte. Het landschap is onveranderd. Zand blijft je omsingelen. Met wat wel eens je laatste krachten zouden kunnen zijn, spring je weer in het zadel. Tergend langzaam draaien de pedalen rond. Het zand voelt muller dan ooit. In de woestijn is het lang zoeken naar een boom om je fiets aan vast te maken.

Advertenties

Over davidtroch

man van het woord | meneertje literatuur bij WISPER | Gents stadsdichter op rust
Dit bericht werd geplaatst in Honderduit, proza. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s